Gevallen Roodborstje,
In al mijn haast, zie ik net op tijd het Roodborstje liggen, als voor Dood!
Het is gevallen tijdens het vliegen.
(de illusie van doorzichtig glas is hard! Zeker als je vliegt!)
In de liefdevolle warmte van mijn hand komt het diertje weer langzaam bij!
Als opgestaan uit de Dood.
Eigenlijk word het ook opnieuw herboren, in de wetenschap dat het niet door glas kan vliegen!
Nog steeds gehaast wil ik het diertje op een rustig plekje zetten om bij te laten komen.
Maar in al haar angst, zichzelf wanende in de liefdevolle warmte van het nest, klampt het zich vast aan mijn vinger, haar enige veilige haven op dit moment.
Na enige streling in liefde komt het vogeltje er weer achter wat het is, en dat het ook kan vliegen!
Na het geroep van haar soortgenoten vervolgt het haar weg,
Op het laatste moment rakelings over het raam heen vliegend het dak op.
En beantwoord daar het geroep in wonderschone klanken.
Met het gevoel van herkenning, neem ik deze ervaring nog eens in mij op.
En kom er achter?
Dat Roodborstje ben IK!
