zondag 16 januari 2011

tunnel visie

Tunnel visie,

De mens blijkt een waarlijk meester in “tunnel visie”!
Hoe of waardoor dat komt is niet echt duidelijk, maar het lijkt erop dat we de stroom gegevens niet kunnen bevatten, en/of vaak teveel afgeleid worden.

Het lijkt altijd te maken te hebben met overleven in de schijnbare chaos om ons heen.
De chaos lijkt te groot te worden om begrepen te worden, en daarom willen we eruit vluchten, daarbij zoveel mogelijk van onszelf meenemend, fixeren we ons op verlangen geloof en hoop en begeven ons op weg naar?

Op Weg,

Eenmaal op weg vinden we gelijk gestemde en sluiten ons daarbij aan.
In het begin verbazen we ons over de eenheid in zo`n groep, en vinden enorme inspiratie.
We jutten elkaar steeds meer op om steeds sneller te gaan, geen tijd meer om even stil te staan en de omgeving te zien.
We zien alleen nog maar dat doel van geloof en hoop als de enige waarheid!
Als een soort snelweg door een tunnel met een lichtbron aan het schijnbare eind als doel, zonder afleiding om ons heen!

Het lijkt een soort eenrichtingverkeer, en een ieder die even stil wil staan om even alles rust te gunnen, moet gauw naar de vluchtstrook om de rest niet te hinderen.
En plots is de eenheid verdwenen!
Die enkeling op de vluchtstrook(of beter gezegd Ruststrook langs de vluchtweg),
Is in ene een obstakel in de stroom, waarom niemand zich bekommerd.
En die enorme stroom energie die oneindig voorbij raast blijkt in ene een soort super Ego voor die enkeling die zich daar uit los maakt!

Langs de weg,

Eenmaal verlost van dat haastige gevoel, nog even de veiligheids maatregelen toe passend, zoals een gevarendriehoek plaatsen voor het obstakel op de weg, stapt de enkeling over de vangrail, op veilige afstand van de voortrazende energie.
En verbaast zich over het uitzicht!
Er is helemaal geen tunnel, er is een wonderschoon landschap als creatie van het wonderlijk wezenlijk “ZIJN” van de mens in samenspel met elkaar en de natuur.
Om in de cyclus van beweging de balance te houden in de dans van het leven op Aarde!
Eenmaal tot rust gekomen, word het grotere plaatje zichtbaar.
De snelweg is geen eenrichting, maar gaat twee kanten op!
En heeft overal op en afritten om even rustig te genieten van de landelijke binnen wegen.

De herkenning,

Vanuit het glooiend landschap kunnen we de snelweg zien als een oneindige energie stroom, en ergens diep in onszelf vind een herkenning plaats.
Hoe vaak hebben we deze weg al niet genomen, heen en terug?
We weten wat er aan het einde is, en aan het begin.
Maar hebben we ooit de moeite genomen om de schijnbare chaos er om heen werkelijk te beleven als ervaring?
Het spel,

Begrijpen we werkelijk de gecreëerde beweging van wervelende energie in deze wereld?
De sprankelende beweging tussen positief en negatief om balance te zoeken.
De constante uitwisseling tussen hemel en Aarde in reïncarnatie.(mannelijk/vrouwelijk)
De beleving als man en/of vrouw op Aarde.
Passieve of actieve volkeren.
De enkeling die zich los maakt van het volk als voorbeeld van vertrouwen in het zelf!


De illusie van heelheid,

Eenmaal de balance in onszelf gevonden, voelen we ons heel,
En klaar voor de snelweg naar het licht!
Maar zijn we werkelijk al klaar?
Er is misschien balance in onszelf, maar nog steeds niet om ons heen!
Waarom zou die uitwisseling hemel Aarde nog steeds doorgaan?
Waarom zou die enkeling zich nog steeds afkeren van de rest?
Is hij of zij nog steeds niet bekeerd?
Of wil hij of zij wat laten zien wat de rest gemist heeft?
Wie de enkeling negeert die stilstaat langs de snelweg,
negeert de heelheid in zichzelf, en zal vroeg of later terugkeren omdat Hemel en Aarde nog steeds balance in heelheid  zoeken!


Wie het kleine niet eert!

Wat is er mis?
We voelen liefde voor alles,
Onze mede mens in begrip en acceptatie.
We houden van de natuur.
We beginnen zelfs te communiceren met dieren in gedachten en gevoel!
En toch worden we nog ziek van een of andere ziekte kiem.

De ziekte kiem, verstoten als een of ander negatief iets, wat nog steeds ons menselijk wezen aantast!
Maar wat is een ziekte kiem?
Is het niet slechts een stukje energie in materie, wat slechts doet wat alles hier op Aarde doet?
Voeding zoeken om te overleven, net zoals elke plant, en elk dier, en zelfs de mens!
Het is niet positief of negatief, het gebruikt slecht de gaten in het energie veld van het menselijk Zijn, om voeding te vinden!

Maar goed, voordat we hiermee kunnen communiceren in liefde?
Laten we maar eens beginnen bij de buren, en of buurlanden!
Of misschien zelfs de stagnerende relatie`s om ons heen!

Experian’s life as it is!

zondag 19 december 2010

Tegenpool

Tegenpool,

Heel dicht bij me, mijn tegenpool.
Man en vrouw
Elkaar aantrekkend om compleet te Zijn!

Langzaam vanuit verkenning van de ziel, de magnetische polen omdraaiend,
Zodat het elkaar weer afstoot, om elk een eigen weg te gaan!

Maar ergens in ons beide is de herinnering aan compleetheid in onszelf nog aanwezig.
Waardoor we beide de andere kant mogen ervaren!
De kant die ons zo irriteerde van elkaar.
Om nu in onszelf te vergeven, te accepteren en te ervaren!

Begeerte van uit eigen verlangen word hierdoor samengebracht met het begrijpen van het verlangen van die ander, nu in eigen ervaring!

Elkaar weer aantrekkend, om onvoorwaardelijk compleet te zijn.
En in vol vertrouwen van het zelf,
In alle liefde te Zijn.

Parallel

Parallel,

Ergens ver weg loopt mijn parallel.
Andere stad, andere omgeving.
Zelfde leven, zelfde ervaring.

Fysiek mijn tegenpool,
Ik een man, zij een vrouw!
En toch een in gevoel van zijn!

Gescheiden door ruimte, maar maken in tijd hetzelfde mee.

In hart en ziel verbonden, leert Jing  & Jang met dezelfde ervaring om te gaan!

Wat fysiek gescheiden zal blijven, totdat het onafhankelijk van elkaar alles heeft herkend,
Ervaren en geaccepteerd.
En in heelheid van het zelf, anderen hierin zal herkennen,
En in onvoorwaardelijke liefde samen mag komen
Om te Zijn!

zondag 31 oktober 2010

Gevallen Roodborstje

Gevallen Roodborstje,

In al mijn haast, zie ik net op tijd het Roodborstje liggen, als voor Dood!
Het  is gevallen tijdens het vliegen.
(de illusie van doorzichtig glas is hard! Zeker als je vliegt!)

In de liefdevolle warmte van mijn hand komt het diertje weer langzaam bij!
Als opgestaan uit de Dood.
Eigenlijk word het ook opnieuw herboren, in de wetenschap dat het niet door glas kan vliegen!

Nog steeds gehaast wil ik het diertje op een rustig plekje zetten om bij te laten komen.
Maar in al haar angst, zichzelf wanende in de liefdevolle warmte van het nest, klampt het zich vast aan mijn vinger, haar enige veilige haven op dit moment.

Na enige streling in liefde komt het vogeltje er weer achter wat het is, en dat het ook kan vliegen!
Na het geroep van haar soortgenoten vervolgt het haar weg,
Op het laatste moment rakelings over het raam heen vliegend het dak op.
En beantwoord daar het geroep in wonderschone klanken.

Met het gevoel van herkenning, neem ik deze ervaring nog eens in mij op.

En kom er achter?

Dat Roodborstje ben IK!